Οι ΗΠΑ κρύβουν την ήττα τους στο Ιράν πίσω από επαναλαμβανόμενες εκεχειρίες
Νότης Σπυρόπουλος
Πίσω από τις κλειστές πόρτες της αμερικανικής διπλωματίας παίζεται ένα καλοστημένο θέατρο σκιών. Η Ουάσινγκτον παρουσιάζει τις διαρκείς διαπραγματεύσεις εκεχειρίας στη Μέση Ανατολή ως μια ύστατη προσπάθεια περιφερειακής σταθεροποίησης και ειρήνης. Η σκληρή πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική και εξαιρετικά οδυνηρή για το αμερικανικό κατεστημένο, το οποίο αρνείται να την παραδεχτεί. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον στρατηγικό πόλεμο με το Ιράν και απλώς χρησιμοποιούν τις συνομιλίες για να καθυστερήσουν την επίσημη ανακοίνωση της αποχώρησής τους. Η παράταση αυτού του γεωπολιτικού αδιεξόδου δεν αποτελεί τακτική νίκης, αλλά μια απεγνωσμένη προσπάθεια διαχείρισης μιας ιστορικής και τελεσίδικης ήττας.
Η εξάντληση των πυρομαχικών και το κενό των Patriot
Το αμερικανικό στρατιωτικό αποτύπωμα έχει φτάσει πλέον στα απολύτως λειτουργικά του όρια. Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στερούνται των επαρκών αποθεμάτων σε κρίσιμα πυρομαχικά για να προστατεύσουν αποτελεσματικά το Ισραήλ και τις συμμαχικές χώρες του Κόλπου. Το οικονομικό βάρος της καθημερινής αναχαίτισης φθηνών ιρανικών drones με προηγμένους δυτικούς πυραύλους εκατομμυρίων δολαρίων έχει αποδειχθεί μαθηματικά μη βιώσιμο. Σε μια κίνηση πανικού που αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος, το Πεντάγωνο αναγκάστηκε να ξηλώσει συστοιχίες αναχαίτισης Patriot από κρίσιμες συμμαχικές βάσεις στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα. Αυτή η μεταφορά αποδυναμώνει δραματικά την αμερικανική αποτροπή στον Ειρηνικό απέναντι στην Κίνα, αποδεικνύοντας τη στρατηγική γύμνια της υπερδύναμης σε πολλαπλά μέτωπα.
Τυφλωμένες βάσεις και επιχειρησιακό αδιέξοδο
Σε αμιγώς επιχειρησιακό επίπεδο, η κατάσταση για τα αμερικανικά στρατεύματα περιγράφεται στους διαδρόμους του Πενταγώνου ως εφιαλτική. Οι στοχευμένες επιθέσεις του Ιράν και των περιφερειακών του πληρεξουσίων έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτες καταστροφές σε συστήματα ραντάρ και προηγμένες υποδομές. Οι αμερικανικές βάσεις έχουν ουσιαστικά «τυφλωθεί», χάνοντας την κρίσιμη ικανότητα της έγκαιρης προειδοποίησης. Χωρίς αξιόπιστη αεράμυνα, τα στρατεύματα παραμένουν εκτεθειμένα σε έναν ασύμμετρο πόλεμο φθοράς που η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να κερδίσει. Η ηγεσία γνωρίζει ότι κάθε επιπλέον ημέρα παραμονής αυξάνει ραγδαία τον κίνδυνο μιας μαζικής απώλειας ζωών, καθιστώντας τις συμφωνίες εκεχειρίας το μοναδικό όχημα διαφυγής.
Η παγίδα του πετροδολάριου και η στρατηγική υποχώρηση
Αυτή η αμερικανική ήττα δεν περιορίζεται στα πεδία των μαχών, αλλά διαβρώνει τον ίδιο τον πυρήνα της οικονομικής ηγεμονίας των ΗΠΑ. Η Τεχεράνη δεν ζητά απλώς ανταλλάγματα, αλλά απαιτεί ουσιαστικά τον πλήρη έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, με όρους που ισοδυναμούν με συνθηκολόγηση. Εάν η Ουάσινγκτον αποδεχτεί αυτή την υποχώρηση, ανοίγει ο δρόμος για την τιμολόγηση της παγκόσμιας ενέργειας στο κινεζικό γιουάν, επιφέροντας το τελειωτικό χτύπημα στο πετροδολάριο. Ο Λευκός Οίκος βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε μια στρατιωτική κατάρρευση που αδυνατεί να αναστρέψει και μια οικονομική συντριβή που προσπαθεί να ξορκίσει.
Την ώρα που η υπερδύναμη ταπεινώνεται διεθνώς, η αμερικανική κοινωνία βιώνει τον δικό της εφιάλτη μέσα από μια οικονομία σχήματος Κ. Η κρίση κόστους ζωής συνθλίβει τη μεσαία τάξη, με το 61% των Αμερικανών να περικόπτει πλέον βασικές δαπάνες διατροφής για να επιβιώσει. Τα αστρονομικά κόστη της ατελέσφορης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας μετακυλίονται στους πολίτες, οδηγώντας σε εκτόξευση του χρέους και σε μαζικές πτωχεύσεις. Αντίθετα, η Wall Street ζει στη δική της απομονωμένη φούσκα υπερκερδών, κλείνοντας τα μάτια μπροστά στην κατάρρευση της γεωπολιτικής επιρροής. Η επιμονή σε αυτόν τον χαμένο πόλεμο δεν εξυπηρετεί πλέον τα αμερικανικά συμφέροντα, αλλά αναβάλλει απλώς την οδυνηρή ανακοίνωση μιας ήττας που θα αλλάξει τον κόσμο.
