Το ανολοκλήρωτο αντισυστημικό μέτωπο
Μάνος Οικονομίδης
Η διαχείριση των εσωτερικών, των ανομολόγητων συναισθηματικών και ψυχολογικών εκκρεμοτήτων περιφέρεται στη διαδρομή της ζωής ως συνεπής και κλιμακούμενη πρόκληση για κάθε άνθρωπο. Πόσο μάλλον για μια κοινωνία ως συλλογικό υποκείμενο και οντότητα, που καλείται να ενσωματώσει διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές αφετηρίες και αναπόφευκτα διαφορετικές προτεραιότητες και επιδιώξεις.
Με σκηνικό φόντο την ίδρυση δύο νέων κομμάτων, της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα, και με ακόμη ένα, του Αντώνη Σαμαρά, να βρίσκεται στο στάδιο της προεργασίας, το πολιτικό μωσαϊκό της Ελλάδας των διαρκών, διαδοχικών και ανατροφοδοτούμενων κρίσεων, καθίσταται αναπόφευκτα περισσότερο σύνθετο και περισσότερο απρόβλεπτο.
Από τις απαρχές της προηγούμενης δεκαετίας, ένα ζωηρό φάντασμα περιπλανιέται στον εθνικό ορίζοντα. Το αντισυστημικό μέτωπο, που συγκροτήθηκε με αντιμνημονιακό περιεχόμενο, δεν βίωσε την ποθητή ολοκλήρωση της κινητοποίησής του και πρακτική ικανοποίηση των αφετηριακών αιτημάτων του.
Η Ελλάδα της φθοράς, η Ελλάδα της παγιωμένης παρακμής πορεύεται προς το μέλλον χωρίς την επανεκκίνηση που θα σηματοδοτούσε μια παραδειγματική… διόρθωση του συστήματος. Εκείνη η πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, πέρα και πάνω από παραδοσιακά κόμματα και ιστορικές ιδεολογίες, που συγκροτήθηκε για να αποτρέψει την εθνική τραγωδία των μνημονίων, ή σε ένα επόμενο στάδιο για να ανασχέσει τις ολέθριες για τον εθνικό κορμό συνέπειές τους, προσέκρουσε σε… τοίχο. Έμεινε ανολοκλήρωτη. Και κατά συνέπεια, διατηρείται ως συναισθηματική και ψυχολογική εκκρεμότητα, στο υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας, αναζητώντας αφορμές και αιτίες για να επιστρέψει θορυβωδώς στο προσκήνιο.
Η γενική βούληση της κοινωνίας, όπως αποτυπώνεται στη βιωματική και αδιαμεσολάβητη σύνθεση απόψεων, στις παρέες, στους εργασιακούς χώρους, εκεί έξω, παραπέμπει σε ραγδαία και άγαρμπη μετακίνηση του εκκρεμούς σε περιβάλλον αμφισβήτησης του συστήματος, αντίδρασης, απαξίωσης, οργής. Το κάδρο των συναισθημάτων αυτών παραπέμπει σε εκλογική συμπεριφορά τιμωρητικής ψήφου, όπως πλειοψηφικά απαντάται στη χώρα μας την περίοδο του μισού αιώνα Μεταπολίτευσης, δηλαδή μιας δημοκρατίας αδιασάλευτης, αδιατάρακτης και ανεμπόδιστης. Μιας δημοκρατίας ταυτόχρονα… δεδομένης, με αποτέλεσμα το πολιτικό σύστημα να… τεμπελιάσει και να μην φροντίσει για τη διαρκή υπεράσπισή της και να παρακολουθεί σήμερα με ενοχλητική απάθεια την υποβάθμιση της ποιότητας της, στη χώρα που τη γέννησε, συνδυαστικά με την απαξίωση και αμφισβήτηση των περισσότερο θεμελιωδών θεσμών της, με κυρίαρχο εκείνον της Δικαιοσύνης.
Σε αντίθεση με τη ζωηρή εμπειρία της προηγούμενης περιόδου, της δεκαετίας της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων, αυτή τη φορά το ανολοκλήρωτο αντισυστημικό μέτωπο δεν αναζητεί με πάθος συγκεκριμένο εκφραστή. Θα εκφραστεί πολυεπίπεδα, αθροιστικά και σωρευτικά. Σε αυτή την προοπτική, φωλιάζει σκωπτικά το δέος μιας θυελλώδους ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Προσδεθείτε, λοιπόν…
